اندکی زندگی

این مدتی که توی خونه بودم خیلی دنبال پیدا کردن ی شغل پاره وقت و مناسب بودم تاهم مشغول بشم و هم درآمد داشته باشم

چون عمیقا درآمد مستقل داشتن بهم اعتماد به نفس میده حتی مدت کوتاهی که پشتیبان بودم و حقوق میگرفتم بهم حس خیلی خوبی میداد هرچند کم

و مدتی پیش با مامان تصمیم گرفتیم ی آنلاین شاپ کوچکی راه بندازیم که سرمایه از مامان باشه و فروش از من و از کم شروع کنیم ببینیم چطور پیش میره 

یا اصلا ارزشش داره و سود میده یا نه 

که بالاخره امروز دل زدیم به دریا و چند تیکه لباس کودک از تولیدی سفارش دادیم و تا آخر هفته میرسه دستم😍

تا از کانال و پیچ اینستاگرام شروع کنم به جذب مشتری

ی سری مقالات برای کسب و کار خوندم که ی چیزایی دستم بیاد 

امیدوارم خوب پیش بره که بتونم ادامه اش بدم

ازدواج به نظرم بزرگ ترین ریسکی هست که ی نفر میتونه تو زندگیش انجام بده 

دیدی که تو ۱۸ سالگی به این موضوع داشتم زمین تا اسمون متفاوت با الان که ی چیز طبیعیه 

اولین سوال ذهنم اینکه چی میشه و ادما تو زندگی مجردی به چی میرسن که ازدواج میکنن 

یا اصلا مهم ترش به چه چیزی باید برسی که ب این امر خطیر فک کنی 

تنهایی؟

رشد ؟

پیشرفت ؟

و در ادامه شخص مقابل تو چه چارچوبی باید باشه که بتونی برای ادامه زندگی روش حساب کنی 

یا اینکه خودت چ ویژگی باید داشته باشی که بتونی برای تشکیل ی زندگی مشترک رو خودت حساب کنی 

اصلا دوست داشتن و دوست داشته شدن چقد مهم 

طرف مقابل تا چه حد باید برات دوست داشتنی باشه بخوای تمام باقی عمرت در کنارش بگذرونی ؟

خیلی چیز وحشتناکیه که یکی رو جوری شریک زندگیت میکنی که حتی تو رخت خوابت که خصوصی ترین و ارامش بخش ترین چیز در طول روزته باهاش شریک میشی 

اینکه الان 22 سالم و تحت تاثیر جو و اطراف دارم به این موضوع فکر میکنم چیز جالبیه 

تا این سن هیچ وقت انقدر عمیق به این موضوع نگا نکرده بودم 

فکر میکنم ازدواج ی چیزیه که اگه خوب باشه خیلی میتونه کمکت کنه 

و اگه بد باشه خیلی بهت ضربه میزنه 

مدتی هست که دارم در مورد رشد فردی مطالب میخونم و اپیزود گوش میدم 

از سال قبل اردیبهشت ماه که گروه درمانی های دانشگاه تحت نظر هیئت علمی روانشناسی بالینی های دانشگاه شروع کردم و شد نقطه عطف زندگی 

خیلی دنبال این بودم که بخوام جدی تر و و پیوسته تر ادامه بدمش تا اینکه یکی از بچه ها پیچ هلی تاک بهم معرفی کرد 

هلی تاک کسی هست که ایران تو دانشگاه علامه طباطبایی رشته ی مدیریت خونده و برای ارشد تو یکی از دانشگاه های امریکا پذیرش گرفته و اونجا موندگار شده

مهارت توسعه ی فردی ینی مهارتی که مرور زمان به دست میاریم که کنترل بیشتری روی خودمون و تصمیمات مون داشته باشیم برای زندگی بهتر...

امسال همراه هلی ما هدف گذاری کردیم واس سال جدید و همین اخیرا ی چشم اندازی رو برای خودمون در نظر گرفتیم و براش ویژن بورد درست کردیم 

ی چیزایی هست که واس ماهایی که تو دوره ی 20 22 سالگی هستیم مهارت خیلی خوبیه که یاد بگیریم 

حتی میتونید تو گوگل سرچ کنید پادکست های هلی تاک و ویس هاش گوش کنید .

گفتم اینجا به دوستام  معرفی کنم شاید یکی دوست داشت و بتونه بهش کمک کنه

اول سال قرار گذاشتم اخر هر ماه بیام و از عملکردم تو ی اون ماهی که گذشت بنویسم و الان آخر اردیبهشت هست و باید ی گزارشی بدم 

از روزهای قشنگ و خوب قرنطینه که بگذریم و فروردین قشنگش میرسم به اردیبهشت چالش برانگیز و خسته کننده اش 

این ماه برام مفید نبود و کار خاضی برای اهدافی که اول سال نوشتم انجام ندادم اینو میشه از ساعت های فعالیت اینستاگرامم فهمید و حالا از علت هاش بنویسم :

شمارو نمیدونم در مورد دانشگاه و همس کلاسی هاتون قبل ورود به دانشگاه چه نظری داشتین ولی من دیدگاهم این بود که با ی سری ادم که دنیا دیده هستن و از شهر ها و فرهنگ های متفاوت اومدن آشنا میشم و کلی به بزرگ شدن رشد م کمک میکنه 

ولی ذهی خیال باطل با ۴ تا ادم بچه و سوسول و دو رو و کوتاه فکر آشنا شدم که رسما از زندگی به جز رقابت وحسادت و پشت بقیه حرف زدن و مسخره کردن بقیه چیزی تو زندگیش یاد نگرفتن این چیزی که میگم مربوط به 70درصد کلاسمون

دانشگاهی که من درس میخونم دانشگاه کوچیک و رنکینگ پایینی نیست و اتفاقا شهرش مرکز استان ولی کلی ادعاش که با رتبه های خوب دانشجو میگیره 

و دومین عامل میتونه رشته باشه که خوب رشته ی تاپ و اوکی نیست ولی تو خوابگاه که با بچه های بقیه رشته ها هم کلاسی هستم و که رشته هاشون خیلی اوکی و خوبه هم همین مشکل رو تو کلاساشون دارم و خیلی از دو بهم زنی های بقیه کلاس هام تو خوابگاه میشنوم

دقیقا دلیلش نمیدونم چیه ولی هرچی که باشه باعث میشه اون بهشت برینی که انتظارش داشتم از دوره ی کارشناسی اتفاق نیافته و4 ترم باقی مونده رو با کمترین تماس و ارتباط ممکن با همکلاسی هام بگذرونم 

باید بشینم ی سری قوانین و رو برای تک تک هم کلاسی هام بنویسم و گوشه ذهنم داشته باشم که اگه خواستم نزدیک بشم بهشون یادم بی افته 

و حالا این دل پر من از کجا نشات میگیره از رفتاره های بچگونه که طول 4 ترم دیدم و اخرین دعوای گروهی کلاسمون که همین ار دیبهشت اتفاق افتاد و حرف ها و فحش های رکیکی که تو گروه زده شد.....

مورد بعدی که باید بنویسم و یادم بمونه اینکه تو مسیر رسیدن به هدفم ی روزایی هست ک ناامید میشم و مدام تو ذهنم میگم اگه نشه جی 

ی روزهایی هست که خسته و بی حوصله میشم و میخوام زندگی همون لحظه تموم شه 

و ی روزهایی هست که مسیر و خودم گم میکنم  و روزهام بی خاصیت میگذرونم تا موقعی ک تلنگری باشه یا نباشه 

و این ماهی که گذشت هر 3 رو باهم تجربه کردم 

و در اخر چیز هایی که تو این ماه انجام دادم 

کامل کردن جزوه ی 2 تا درس تخصصی 

خوندن 13 درس از 504

و خوندن 50 ص از کتاب زبان اصلی ربکا 

دیروز رفتم شهر دانشجویی تا جایی که میتونستم وسایلام جمع کردم 

ی چن تاییش رو تو کارتن بسته بندی کردم و گذاشتم داخل کمد همراه  ۳ تا مانتویی که دکمه دار بود و ۲ دست لباس خوابگاه و بقیش جمع کردم آوردم 

تا حالا خوابگاه رو انقد اروم ندیده بودم 

واقعا دلم برای سحر بیدار شدن های خوابگاه از صب تا شب کلاس بودن و حتی شام نداشتن خوابگاهم تنگ شده 

برای صدای بچه ها 

برا خواب صبح های جمعش و صبحونه دست جمعیش 

خلاصه بعد برگشتن از خوابگاه کل انگیزه رو از دست دادم و کلی دپرس شدم 

خیلی وحشتناک 21 22 سالگی و اوج همهمه و خنده ها تو قرنطینه به سر شه ... قرار بود بهار امسال بریم شهر و موزه هاش بگردیم و کلی حال کنیم واس خودمون که اونم نشد 

شهر خیلی سر سبز شده بود 

ولی وحشتناک تر از همه ی اینا اینه که میگن دنیا بعد قرنطینه دیگه مثل قبل نیست و همچی تغییر میکنه 

ینی ممکنه آخرین خنده های دست جمعی و از ته دل با بچه ها برگرده به همون بهمن 98 که خودمونم نمیدونستیم اخریشه ؟